کیست های پیلونیدال چرکی (عفونی) معمولاً نیاز به تخلیه پزشکی دارند. اما آنتی بیوتیک های خوراکی و قرص برای کیست مویی چرکی اغلب برای درمان عفونت پوست اطراف (سلولیت) و جلوگیری از گسترش آن تجویز می شوند. آنتی بیوتیک های خوراکی که معمولاً تجویز می شوند شامل مترونیدازول، اریترومایسین، کلیندامایسین، سفالکسین و کو-آموکسی کلاو هستند. این داروها علائم را مدیریت می کنند اما به ندرت کیست زیرین را به تنهایی درمان می کنند.
به یاد داشته باشید برای درمان اساسی کیست مویی می بایست کیست مویی را به طور کامل تخلیه نمود. روشهای درمان گیاهی کیست مویی یا دارویی تنها علائم را موقتا از بین می برند.
آموکسی سیلین برای کیست مویی
آموکسی سیلین-کلاوولانات یکی از چندین گزینه آنتی بیوتیکی است که برای درمان سلولیت (گلوله های پوستی رایج) مرتبط با آبسه های پیلونیدال استفاده می شود. با این حال، آنتی بیوتیک ها به تنهایی کیست های پیلونیدال را درمان نمی کنند؛ آنها فقط عفونت را درمان می کنند. در حالی که تخلیه برای تسکین آبسه لازم است.
نکات کلیدی برای درمان کیست پیلونیدال:
- نقش آنتی بیوتیک ها: برای سلولیت اطراف استفاده می شود، نه برای درمان خود کیست.
- جایگزین های آموکسی سیلین: کلیندامایسین، سفالکسین، مترونیدازول، سیپروفلوکساسین یا سولفامتوکسازول-تری متوپریم اغلب استفاده می شوند.
- درمان اولیه: استاندارد طلایی تخلیه جراحی (برش و تخلیه) است.
- مدیریت: کمپرس گرم و تمیز و خشک نگه داشتن ناحیه (احتمالاً با حذف مو) برای تسکین علائم توصیه می شود.
مترونیدازول برای عفونت کیست مویی
مترونیدازول یکی از رایج ترین آنتی بیوتیک های تجویز شده برای عفونت های پیلونیدال است. این دارو ممکن است به پاکسازی آبسه کمک کند زیرا از تکثیر باکتری ها جلوگیری می کند. مترونیدازول را می توان به صورت خوراکی یا موضعی استفاده کرد و گاهی اوقات قبل از عمل جراحی به صورت داخل وریدی نیز تجویز می شود.
درمان دارویی کیست مویی با مسکن
برخی داروهای تسکین دهنده درد از جمله ایبوپروفن یا استامینوفن می توانند نقشی موثر در کاهش درد و علائم کیست مویی داشته باشند. البته بیماران باید بدانند این دارو ها تنها نقش کاهش درد موقت را ایفا می کنند و نقش از بین بردن توده را اجرا نخواهند کرد. بنابراین اگر قصد از بین بردن و درمان صد در صد کیست مویی را دارید از روشهایی چون لیزر یا جراحی کمک بگیرید.
بیماران ابتلا به کیست مویی در مراحل ابتدایی ابتلا به این بیماری به دلیل شیوع درد در ناحیه اقدام به استفاده ازدارو کرده و سعی در کاهش علائم دارند. از این رو دارو های مسکن اولین دسته از داروهای کیست مویی شناخته می شوند.
تسکین دهنده های دردی چون استامینوفن، ژلوفن، ایبوپروفن از انواع شناخته شده آنها هستند که تنها با دوز مصرفی کافی قابل استفاده هستند. به خاطر داشته باشید استفاده بی رویه از اینگونه دارو ها موجب نارسایی کلیه و دیگر عوارض خواهد شد.
نظرات
ارسال یک نظر